Tags: Madagascar

De paleizen van Ranavanola

Beer Visser. Dichterbij Ranavanola I, de beruchte koningin die van 1828 tot 1861 over Madagaskar heerste, kan ik niet zijn. Ik sta voor haar graftombe in Ambohimanga, de voormalige hoofdstad van de Merina, de grootste bevolkingsgroep van het land. In de geschiedenisboeken wordt ze als kwaadaardige despoot weggezet. Maar ik heb een zwak voor haar. Ranavanola I wilde in de eerste plaats de Malagassische cultuur in ere houden. Ze moest daarbij weinig hebben van Europese inmenging in haar land. En geef haar eens ongelijk.

Tienduizend schildpadden

Beer Visser. Ik ben aangekomen in het zuidwesten van Madagaskar, in Tulear waar in april het onwaarschijnlijke aantal van tienduizend stralenschildpadden is aangetroffen in een leegstaand huis. Het pand was van onder tot boven afgeladen met deze prachtige – en daarom ernstig bedreigde – schildpadden om waarschijnlijk naar China en Zuidoost-Azië te worden verscheept.

De Malagassische Spoorwegen

Beer Visser. Als er iets is dat tastbaar herinnert aan een koloniaal verleden in willekeurig welk Afrikaans land, dan zijn het de spoorwegen. Ze herinneren aan de ambities die de voormalige kolonisator ooit had met zijn overzeese gebieden, en hebben die zweem van romantiek die hangt rondom de laatste Europese ontdekkingsreizen. Al die spoorwegen hebben hun beste tijd gehad.

Over het hoogplateau

Beer Visser. ’s Ochtends vroeg hangt er nog een dikke mist rondom mijn bungalow die naar binnen stroomt als ik de houten luiken open. Maar een uur later is de lucht strakblauw en schijnt hij genadeloos over het hoogplateau. Ik ben in Antoetra, een Zafimaniry-dorp dat onderdeel uitmaakt van een Unesco werelderfgoed vanwege hun houten huizen en het prachtige houtsnijwerk waarmee ze die versieren. De komende dagen krijg ik een inkijkje in het dagelijkse leven in Centraal Madagaskar.

Het zeboe-lied op de Tsiribihina rivier

Beer Visser. Als ik in Antsirabe word aangesproken door Elodie, een jonge vrouwelijke gids die op zoek is naar een laatste deelnemer voor een vijfdaagse trip naar Tsingy de Bemaraha, houd ik een slag om de arm. Maar als ik haar ’s avonds opnieuw tegenkom, nu in gezelschap van één van de twee andere soloreizigers, besluit ik dat ik deze tocht ga maken. En zo vertrek ik de volgende dag naar Miandrivazo waar we in een pirogue (boomkano) stappen om over de Tsiribihina rivier naar Belo-sur- Tsiribihina te peddelen. Daar gaan we verder in een 4×4 die ons naar de...

Ondertussen in Antananarivo

Beer Visser. Het is onrustig in Antananarivo. Niet ver bij het hotel vandaan hoor ik gejoel en ontploffingen, maar daar besteed ik aanvankelijk weinig aandacht aan. Er is altijd veel lawaai in Afrikaanse steden. Maar als ik even later het hotel wil verlaten, zijn de hekken met een dik kettingslot gesloten.

Het zingen van de indri

Beer Visser. Andasibe is één van de grootste toeristische bestemmingen van Madagaskar. De lokale bevolking is hier nauw bij betrokken. Iets wat ik altijd toejuich, zeker in combinatie met natuurbehoud. Als een bos en de dieren die er leven levend meer opbrengen dan dood, dan heeft natuurbehoud een veel grotere kans op succes.

De andere kant van het reizen

Beer Visser Het is tijd Maroantsetra te verlaten. Dat kan per vliegtuig, met een taxi-brousse of de Savannah V, de nieuwe lijnboot die over de Indische Oceaan via Mananara en Ile Sainte Marie naar Toamasina vaart. Ik kies voor de laatste optie; ik heb wel zin in een bootreis.

Het eiland Nosy Mangabe

Beer Visser. Mijn bungalow kijkt uit op een getijdenrivier. Als die naar links stroomt, dan stijgt de waterspiegel en verdwijnen de restanten van een terras, dat herinnert aan betere tijden, onder water. Na een korte periode van besluiteloosheid stroomt het water weer terug naar rechts.

Op zoek naar de zijdesifaka

Beer Visser. Ik ben aangekomen in de meest afgelegen ecolodge van Madagaskar: Simpona ecolodge in het woud van Antsahabe in nationaal park Makira, ten noorden van Maroantsetra. Een motorbootje bracht Petra, de programmamanager van de WCS, en mij over de Antainamborivier in vijf uur naar dit woud.

Cycloon Eliakim

Beer Visser. Het was de bedoeling dat ik de dag na mijn aankomst in Antananarivo zou doorvliegen naar Maroantsetra, een stad in het noordoosten van Madagaskar. Maar op dezelfde dag dat ik aankwam, kwam cycloon Eliakim aan land, met zijn oog precies over de baai van Antongil waar Maroantsetra zich bevindt.